Świat według Zygmunta

Wczorajszy wieczór, dzięki uprzejmości i inicjatywie Doroty, spędziłem na koncercie Chucka Mangione - pierwszym z jesiennego cyklu Jazz Gdyni i zarazem pierwszym z tej serii organizowanym na gdyńskiej hali widowiskowo- sportowej.

Szedłem tam z mieszanymi uczuciami - zmęczenie po ciężkim tygodniu dawało mi się mocno we znaki, z drugiej zaś strony czułem, że szykuje się duże wydarzenie, w którym warto uczestniczyć. Z tym uczuciem wewnętrznego splątania dotarłem na swoje miejsce i postanowiłem dać sobie i Chuckowi szansę na miły wieczór. Zaczął bardzo sympatycznie Marcin Kydryński, którego głos działa na mnie bardzo kojąco, pod warunkiem, że nie przekracza pewnej dawki, potem kilka słów, krótkich i bez zbędnego zadęcia Michała Gucia, no a potem... Chuck Mangione i jego bardzo duży zespół.

Być może powinienem kreować tu swój wizerunek jako wielkiego znawcy twórczości tego wykonawcy, ale byłoby to poważne minięcie się z prawdą. Może dzięki temu mogłem bez uprzedzeń i apriorycznych założeń, a nawet przesadzonych oczekiwań po prostu słuchać - okazało się to doskonałym pomysłem. Wprawdzie pierwszych utworów słuchałem czując się odgrodzony jakąś niewidoczną szybą, ale w końcu zmęczenie ustąpiło i poczułem, że ta muzyka działa na mnie bardzo kojąco. Momentami może nawet zbyt, na szczęście po nich następowały utwory z większym niepokojem wewnętrznym i dynamiką, a zestaw utworów z "Dzieci Sancheza" rzucił mnie na kolana - świetny rytm, zmiany nastrojów, przegląd bardzo dużych możliwości poszczególnych instrumentalistów i bardzo ciekawy pomysł na powracający motyw główny - REWELACJA!

Cieszę się że byłem - wracając, czułem się przepełniony muzyką, a ten stan bardzo lubię. Natomiast nadal nie mogę się przekonać do koncertów w hali - jakoś za dużo ludzi, umyka gdzieś kameralność i nie czuję się tam szczególnie miło. Ale coś za coś - na koncert w "Uchu" czy "Pokładzie" nie mogłoby przyjść tylu chętnych, ilu by chciało. Tu zmieścili się wszyscy i zostały jeszcze wolne miejsca, co swoją drogą, też nie robi dobrego wrażenia. Ale to szczegół - za to na poziomie wrażeń ogólnych było świetnie. Znów widać wyraźnie, że w Gdyni dzieją się widowiska muzyczne na szczególnie wysokim poziomie - Chuck Mangione to nie jest człowiek, który do Polski wpada co kilka miesięcy. Każda jego wizyta to wielkie wydarzenie, warto więc docenić rolę Sławomira Łuby i jego zdolność do pokazywania w Gdyni naprawdę największych gwiazd światowego jazzu.

Bardzo się cieszę, że mogłem być na tym koncercie i w dobrym nastroju rozpocząć pracowity weekend.